Νικόπολις - Γαράσαρη - Sebinkarahisar - Susehri.

Σας κάνουν ..κλικ; Καλώς ήρθατε!

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Οι Σέβρες, οι ανιστόρητοι και οι Πόντιοι...


   Πάλι τα ίδια... Διαβάζω από χθες διάφορα και ενώ είπα να μην ανακατευτώ, τελικά δεν αντέχω.
   Δεν κρίνω γενικά το ζήτημα των όσων ειπώθηκαν για τη Συνθήκη της Λωζάνης και όσα λέγονται για τη Συνθήκη των Σεβρών.
   Απλά αναφέρομαι σε όλους τους "μέγιστους" Πόντιους πατριώτες, οι οποίοι υπερθεματίζουν υπέρ των Σεβρών, παρασυρόμενοι προφανώς από κάποιους "παντογνώστες" που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν. (πχ Νίκος Λυγερός, αυτός που δεν είχε άλλη δουλειά να κάνει και πήγε να μετρήσει το IQ του).

   Όσοι λοιπόν Πόντιοι μιλάνε για τις Σέβρες, ξέρουν οτι μ` αυτή τη Συνθήκη (ουσιαστικά απόφαση του τότε Αμερικανού Προέδρου Wilson), ο γεωγραφικός χώρος που ζούσαν οι Ρωμιοί του Πόντου, δηλαδή οι πρόγονοί μας, μοιραζόταν στα δύο;

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Κλειστή και το 2018 η Παναγία Σουμελά...;


Σύμφωνα με πληροφορίες από την Τραπεζούντα, 
η Παναγία Σουμελά δεν θα παραμείνει κλειστή για επισκέπτες μόνο το 2016
και κάποιους μήνες του 2017 (όπως ήταν προγραμματισμένο),
αλλά μέχρι και τον Αύγουστο του 2018.
Τουλάχιστον αυτό φέρεται να απάντησε πριν λίγες ημέρες
το αρμόδιο Υπουργείο Τουρισμού της Τουρκίας,
με επιστολή που έστειλε στη Νομαρχία Τραπεζούντας...

(Μακάρι να διαψευστεί η είδηση ή να αλλάξει η απόφαση...)

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Τζανίων, από Καστέλλον της Νικοπόλεως - Χίλια εκατόν ογδονταένα χρόνια μετά…


   Χίλια διακόσια χρόνια οπίσ`, οκτακόσια χρόνια μετά τον Χριστόν και Κύριον εμούν, ο Βασιλέας σήν Πόλιν έδωκεν διαταγήν σα φουσάτα της Ρωμανίας, για να κρούγουν τους Άστατους Παυλικιάνους σο Κυνοχώριον. Αούτοι Ρωμαίοι πα ήτανε, με τοι τ`εμετέροις εντάμαν, αλλά την πίστιν εμούν αλλάξανε κι εγέντανε αιρετικοί.
   Ατότε πολλά φουρτούνας έρθανε σην Λαοδικείαν, σην Νεοκαισάρειαν, σην Αμάσειαν, σην Ευδοκιάδαν και σ` όλια τα μέρια τ` αφκά της Μαυροθάλασσας, ους το όριον της Νικοπόλεως και της Χερρίανας.
   Τα φουσάτα του Βασιλέα έκρουσαν τους αιρετικούς κι αούτοι επήγαν αφ`κά ασήν Σεβάστειαν, σουμά σον Εμίρη της Μελιτηνής, τον άπιστον Σαρακηνόν. Αούτος έδωκε αυτοίς μέρια για να στέκουνται και μετ` εκείνον και με τ`ς Αρμενάντ` να πολεμάνε την Ρωμανίαν.
   Αέτσ` εποίησαν «βασίλειον ελλενικόν» και τρανόν καστροπολιτείαν σ`κώσανε, τον Αργαούν. Επ` έκει ερχόντουσαν σ` εμέτερα τα μέρια ούλ` εντάμαν, Παυλικιάνοι, Σαρακηνοί και Αρμενάντ` και πολλά εβασάνιζαν την Ρωμανίαν. 

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Νικόπολις Πόντου - Καστέλλον / Ασάρτζουχ, Καταχώρ`, Λίτζασα - 2016...


   Γι` αυτό δεν βάζω νερό στο κρασί μου...
   Γιατί εμένα η ρίζα μου είναι εκεί πάνω... Στα δύο χιλιάδες, και βάλε, μέτρα ψηλά...
   Ρωμιός πάππο προς πάππο, με ανόθευτη προγονική κοιτίδα και βουνίσια αψάδα και παλαλοσύνη.
   Με μεταλλαγμένους, ζόμπι, νεραξίες, "νεομάρτυρες" και καριερίστες, δεν έχω καμία παρτίδα. Λέω και γράφω ό,τι θέλω, όποτε θέλω και όπως θέλω.
   Γιατί εγώ είμαι στην ΠΑΤΡΙΔΑ και "οριάζω τα ρασία"...

Νίκος Πετρίδης
Νικόπολις Πόντου - Σταυρίτες 2016

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Το μικρότερο (και μοναχικότερο) ομάλιν στον κόσμον, στο κάστρο της Νικοπόλεως...


   Η σκηνή του βίντεο είναι "τραβηγμένη" μέσα στο παλιό ρωμαίικο νεκροταφείο της Νικοπόλεως και δίπλα στα ερείπια του παλαιού ναού των Ταξιαρχών...
   Γι` αυτό δεν ήμουν μόνος.
   Χορεύανε πολλές ψυχές μαζί μου, στον κύκλο των αιώνων...

Ματσούκα...



Βράδυ Τρίτης, στη Ματσούκα του Πόντου...
Σην Ελλάδαν ομάλια και τίκια, σην Πατρίδαν φουσέκια...
Διαλέχτε...

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Κατεύθυνση "Πόντος"...

   Μετά από τις ..."νοτιοανατολικές περιοχές", αύριο πρωί θα πάρω ένα "δύσκολο", αρκετά "περίεργο" και "απρόβλεπτο" δρόμο. Θα οδηγήσω προς τα βόρεια, ακολουθώντας τον ποταμό Ευφράτη, μέσα από χαράδρες και ορεινές διαβάσεις, για να φτάσω μέχρι επάνω στις πηγές του. Εκεί πλέον, σ`εμέτερα τα μέρια, θα μπορέσω να περάσω μερικές μέρες ησυχίας στην πατρίδα μου, τη Νικόπολη του Πόντου.
   Αύριο λοιπόν, θα ξέρω οτι κάποιοι από τους φίλους μου, με ακολουθούν νοερά και δε θα είναι μοναχικό το ταξίδι μου...

 Άργανα Μαντέν.
Ο πιο νότιος οικισμός με Ρωμιούς μετανάστες μεταλλωρύχους του Πόντου,
από το 18ο αιώνα ακόμα...

 Διαλέχτεεεε...

 Μαυροθάλασσα παντού.
Χαμσία και σταυρίτες, ακόμα κι εδώ...

Όλια του κόσμου τα φυτά, εκεί παν και φυτρώνουν...

Έι καβάλιμ, καβάλιμ...
Καραντενιζλής τσοπάνης σην Κουρδίαν...

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

…ήταν μακρύς και δύσκολος ο δρόμος…


   Κι εγώ πηγαίνω, νύχτα και μέρα…
   Κι έχω εντάμαν ψυχές αμέτρητες να οδηγούν τα βήματά μου, τα χνάρια να μου δείχνουνε π` αφήσανε τ` ανθρώπινα κοπάδια των εκτοπισμένων, ατέλειωτη σειρά, ατέλειωτος κι ο δρόμος, πορεία προς το άγνωστο, στο θάνατο, στη σωτηρία…
   Σεβάστεια, Γκιουρούν, Μαλάτεια, άγνωστα μέρη, ξερός και άγριος ο τόπος και να σε λιώνει ο ήλιος όταν περπατάς και να σε περονιάζει η παγωνιά της νύχτας όταν γέρνεις να ξαποστάσεις. Όταν σ` αφήνουνε να γύρεις για να ξαποστάσεις…
   Και πίσω αφήνεις παιδιά, γονείς, συζύγους και αδέλφια, νεκρά ή ζωντανά να υστερνανασαίνουν, χωρίς τον τελευταίο ασπασμό να δώσεις, χωρίς κερί και προσευχή, χωρίς σταυρό και κοιμητήρι. Εκεί τους άφησες να λιώσουνε και να τους πάρει ο άνεμος και ο Θεός.
   Μα όσο κι αν ποτίσανε με αίμα οι δικοί σου αυτά τα χώματα, πάλι στεγνός και στέρφος απέμεινε ο τόπος, σα να τον καταράστηκες εσύ κι άλλοι χιλιάδες, μυριάδες μαζί με σένα.
   Κι εσύ, πρόγονε, ορίζεις το βλέμμα μου να στρέψω, εκεί στις τρύπες που έσκαψες για να προφυλαχθείς, στη στράτα που σε τράβηξαν, νύχτα και μέρα, στα νερά του Ευφράτη που πίστεψες πως θα σε ξεδιψάσουν, αλλά αυτά δικούς σου πήρανε μαζί τους, νεκρούς και ζωντανούς που πάλευαν για να γλιτώσουν τον πνιγμό, τη λόγχη, τη θηλειά.
   Γέμισε οστά ημέτερα το φοβερό Χαρπούτιν. Χωρίς να βρουν ακόμη λύτρωση, ανάπαυση, δικαίωση.
   Κι εγώ για σένα και όλους τους άλλους, παίρνω τον ίδιο δρόμο, να κοινωνήσω τον ιδρώτα σου, το δάκρυ και το αίμα σου.
   Να περπατήσω στα χνάρια σου, μέρα και νύχτα.
   Και να σου κάνω μνημόσυνο, να υψώσω σταυρό, εκεί που θέλησε η μοίρα κι ο Θεός να μαρτυρήσεις και να συντροφεύσω το δικό σου μυστικό σταυρό που βρίσκεται εκεί, τώρα, αύριο, εσαεί…
   Σεβάστεια, Γκιουρούν, Μαλάτεια, Ευφράτης, Χαρπούτ…
   Γιατί έπρεπε να δω, ν` ακούσω, να μυρίσω, να αισθανθώ, να ριγήσω, να κατανοήσω, πριν μιλήσω και πριν γράψω, πριν περηφανευτώ για όσα τράβηξε η ράτσα μου και πριν μιλήσω ξεδιάντροπα για «ρίζες» και «συνέχειες» και «προσφορές»
   Εγώ το πήρα το αντίδωρο.
   Αιωνία σας η μνήμη…

Νίκος Πετρίδης
06/09/2016
Στο δρόμο και στον τόπο του μαρτυρίου...

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Η ρίζα`μουν η αφορεσμένη…


   Στον άλλο κόσμο όταν θα πάμε, εκεί που θα συναντήσουμε λυκοπάππους και αρκοπάππους εμούν, άραγε θα μπορέσουμε εντάμαν να χορέψουμε; Ή θα μας βλέπουνε και θα ξύνουν το `φκάλι`τουν, αυτοί οι αφκιασίδωτοι ορεσίβιοι Ρωμιοί, προσπαθώντας να καταλάβουνε ντο εν` αβούτο ντο ελέπ`νε. 
   Άντε μετά να τους εξηγείς για τους συλλόγους, τους δασκάλους, τα φεστιβάλ, τα πανηγύρια, τα μπαλέτα, τα βήματα, τις παρτιτούρες, την αποστειρωμένη πολιτιστική μονοκαλλιέργεια, την πολυξεροσύνη των «ειδημόνων του οργανωμένου χώρου», τους «ελεύθερους επαγγελματίες», τους ηλεκτροτραγωδάνους, τους βιρτουόζους βιολιστές, τους «Νουρέγιεφ» της πίστας κοκ.
   Γι` αυτήν τη μετάλλαξη, γι` αυτή την «πολιτισμοκτονία» θα μιλήσει κανείς ελεύθερα, χωρίς φόβο, αλλά με πάθος;

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Στην «Οδό των Φηγών»…


   Εδώ στέκεται ακόμα αγέρωχη η Αγία Τριάς, ωσάν φηγός κι αυτή αναμετράται με τις αιωνόβιες «οξιές» που έχει γύρω της.
   Κι αν στη Δωδώνη τα φύλλα των φηγών που θρόιζαν, ψιθύριζαν, λένε, στους ιερομάντεις του Διός τα μελλούμενα, εδώ μονάχα όσα πια πέρασαν μπορεί ν` ακούσει ο μυημένος, αρκεί να κοπιάσει για να μάθει ν` ανιχνεύει τα μυστήρια, τ` ανείπωτα, τα διπλοσφραγισμένα.
   Και τότε ίσως να νιώσει και μάτια παιδικά, εφηβικά και χαμογελαστά να τον περιεργάζονται, ανεξίτηλα αποτυπωμένα στο Ζάππειο, μα και στο απέναντί του Εσαγιάν των Αρμενάντων.
   Ίσως δε να καταλάβει, μύστης νεόκοπος κι αυτός, όσα πασχίζανε οι επίγειες εξουσίες να συσκοτίσουν παλαιόθεν. Και όσα εξακολουθούν να ζουν και ν` ανασαίνουνε ακόμα, ν` αφουγκραστεί και να τα νιώσει.
   Εδώ, στο Meşelık Sokak, στην Οδό των Φηγών, στη Βασιλεύουσα Πόλη των Πόλεων.

Νίκος Πετρίδης
Εν Κωνσταντινουπόλει


Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Η άλλη Αυτοκρατορία του Βυζαντίου: ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ...


Η άλλη Αυτοκρατορία του Βυζαντίου: ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ
Byzantium`s other Empire: TREBIZOND
Bızans`ın öteki İmparatorluğu: TRABZON 
ή αλλιώς: Τα «παιδιά» και τα «κουκιά» του Πόντου…


   Εδώ, στην Πατρίδα, επιστήμονες κάνουν εκθέσεις και ασχολούνται με την ιστορία και τα «παιδιά» του Πόντου…
   Εκεί, στην πατρίδα, ποντιοπατέρες-πανεπιστήμονες-πολυπράγμονες-μπίζνεσμεν-καλλιτέχναι-πολιτικάντηδες-ερευνητές-συλλογίστας/ομοσπονδίστας/συνομοσπονδίστας-μωροφιλόδοξοι-σερρανίστας/κεμεντζεσίστας/παναϊρτζίστας- επιτήδειοι «εισοδιστές»-οπορτουνιστές κοκ κάνουν tv-debates και interviews, gala με vip, κονέ με πολιτικούς-σλούρπινγκ σε επιχειρηματίες-ακκίζονται-κορδώνονται και αντιμάχονται για οφίτσια, λεζάντα, επιδοτούμενο «τραβεστί πολιτισμό», «ευγενικές και ανιδιοτελείς» χορηγίες και κυρίως για τα «κουκιά» του Πόντου…
   Θλίψις απέραντη…
   O tempora o mores...

Νίκος Πετρίδης
Κωνσταντινούπολη


Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

22 Αυγούστου 1924...


22 Αυγούστου 1924 (σαν σήμερα, πριν από 92 χρόνια),
οι λυκοπάπποι μου από το Καστέλλον / Ασάρτζουχ της Νικοπόλεως Πόντου,
έφτασαν πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη, με το πλοίο «Αρχιπέλαγος».

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

ΔΕΣΠΟΙΝΑ, ημετέρα - Νικόπολις Πόντου...



Αφιερωμένο στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου (5ος αιώνας)
στη Νικόπολη της Ρωμανίας.
Γη μαρτύρων και ομολογητών, πεδίον δόξης Ακριτών,
ανέσβηγος ημετέρα πατρίς...
Δεκαπενταύγουστος 2016.


Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Δεκαπενταύγουστος στη Ρωσία...


   Τα ποντιοπούλια γιορτάζουν την Παναγία στην περιοχή του Νοβοροσίσκ.
   Ένας λαός διαιρεμένος, εσαεί πρόσφυγες, ξεριζωμένοι από την προαιώνια πατρίδα μας. Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει..."Στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος"...

(βίντεο Νίκος Σιργκανίδης)

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Η Αγία Ευφημία της Χαλκηδόνας...


   Δεκαοκτώ χρόνια πριν ιδρυθεί το Βυζάντιο (η μετέπειτα Κωνσταντινούπολη), οι Μεγαρείς άποικοι είχαν ιδρύσει στην απέναντι ασιατική πλευρά τη Χαλκηδόνα, το 685 π.Χ.
   Εδώ γεννήθηκε κι εδώ μαρτύρησε το 303 μ.Χ. η Αγία Ευφημία, στα χρόνια των διωγμών του Διοκλητιανού.
   Εδώ αργότερα έχτισε ναό στη μνήμη της ο Μέγας Κωνσταντίνος και εδώ οι Πατέρες της Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου (τη βοηθεία και ευλογία της Αγίας Ευφημίας) καταδίκασαν τους αιρετικούς μονοφυσίτες.
   Εδώ, το 16ο αιώνα, η αρχαία Μονή της Αγίας Βάσσης μετονομάστηκε σε Μονή της Αγίας Ευφημίας και το 1694 οικοδομήθηκε ο νέος Ναός.
   Και σήμερα, εδώ, στην ταπεινή Αγία Ευφημία της Χαλκηδόνας / Καντίκιοϊ, χτυπά ακόμα η καρδιά της Ορθοδοξίας και της Ρωμανίας. Μετά από τόσους αιώνες...

Νίκος Πετρίδης


Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Κάδοι Φρυγίας (ανύπαρκτοι κι αυτοί για τους πολλούς)…


   Τριακόσια τριάντα χρόνια πριν το Χριστό, είναι ένας άλλος «Θεός» που διαφεντεύει στην Ανατολή. Κυρίεψε ο Αλέξανδρος τη Μικρασία και τη Συρία και την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο και σπεύδει τώρα στα Γαυγάμηλα, τα Σούσα και την Περσέπολη, να αποτελειώσει το Δαρείο.
   Παντού ιδρύει νέες πόλεις, παλαίμαχους στρατιώτες του εγκαθιστά, τον «τρόπο τον ελληνικό» του φέρεσθαι και ζείν και πολιτεύεσθαι, μα πιο πολύ του παιδεύειν εξαπλώνει, και φέρνει κι άλλους απ` τη Μακεδονία στη θέση τους, για να γευτούν κι αυτοί τη γλυκιά μέθη της νίκης και της εκδίκησης για όσα κάνανε οι Πέρσες στην Ελλάδα παλαιόθεν.
   Κι έρχεσαι εσύ, δύο χιλιάδες και τριακόσια σαράντα έξι χρόνια μετά, καταμεσήμερο στη Φρυγία να ψάχνεις σκιά στους Κάδους, την πόλη που φτιάξανε τότε στις όχθες του Έρμου ποταμού οι Μακεδόνες άποικοι, του Αλεξάνδρου οι συμπολεμιστές.
   Εδώ στην πόλη των «Καδοηνών Μακεδόνων», όπως οι ίδιοι έγραφαν στα νομίσματά τους, με τους «Σεβαστούς» και τους «Αυγούστειους» αγώνες της ρωμαϊκής περιόδου, την Επισκοπή των Βυζαντινών και την πλημμυρίδα νέων επιδρομέων, χίλια και βάλε χρόνια μετά τη φτιάξη της, μένεις μαρμαρωμένος και κοιτάς το μαρμαρένιο κίονα, όρθιο ακόμα να στέκεται, μα τόσο μόνος να επιμένει, να φωνάζει, χωρίς φωνή ν` ακούγεται, να ξεθωριάζουνε όλα τα γύρω τα μετέπειτα, μπροστά στο μάρμαρο που γλύφτηκε και γίνηκε κιονόκρανο ελληνικό, και τέτοιο μέχρι τα τώρα έμεινε, μαρμάρινη ταυτότητα της των «Καδοηνών Μακεδόνων» πόλεως, να δηλώνει «Μακεδονίς ειμί», καταμεσής στα αιώνια «μαρμαρένια αλώνια» της Μικρασίας και του Αλέξανδρου, του Μιθριδάτη και του Ηράκλειου, του κάθε ανώνυμου Ακρίτη και Ρωμιού…
   Μαρμαρένιος ο κίονας, μαρμαρένιοι και τόσοι άλλοι παλαιοί εδώ, μαρμαρωμένος εσύ, μαρμαρωμένος και ο βασιλιάς, και μείναν μοναχά τα μάρμαρα για να στοιχειώνουνε τις ρίζες τις παλιές μας τις μαρμάρινες, και το μαρμαρωμένο μας το σήμερα…

Νίκος Πετρίδης