Νικόπολις - Γαράσαρη - Sebinkarahisar - Susehri.

Σας κάνουν ..κλικ; Καλώς ήρθατε!

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Το ταξίδι μας στη Νικόπολη


Φίλοι συμπατριώτες, το ταξίδι μας στη Νικόπολη και τον υπόλοιπο Πόντο
(Αμάσεια, Τραπεζούντα, Κερασούντα, Κοτύωρα, Αμισό κλπ)
θα πραγματοποιηθεί από 20 έως 28 Ιουλίου 2015.
Για πρώτη φορά τόσοι Νικοπολίτες μαζί
θα επισκεφθούμε τη γη των προγόνων μας
και θα βρούμε τα ίχνη τους σε κάθε οικισμό.
Για να οριστικοποιήσετε τη συμμετοχή σας,
επικοινωνήστε μαζί μου το συντομότερο δυνατόν,
γιατί θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Χαιρετίας.

Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Πώς τα ξεχνάμε όλα αυτά;


   Στις 6 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί επιτέθηκαν στην Ελλάδα και οι μαχητές στα οχυρά της Μακεδονίας και της Θράκης, έγραψαν νέες σελίδες ηρωισμού. Ακολούθησε η τριπλή κατοχή και η αντίσταση, αλλά δυστυχώς όσο περνούν τα χρόνια, ξεχνούμε (ή το εκπαιδευτικό σύστημα θέλει να ξεχάσουμε). 
   Δεν είναι μόνο οι Γερμανοί που ρήμαξαν την πατρίδα μας. Οι Ιταλοί έκαναν τα ίδια στη Θεσσαλία, στη Ρούμελη, στην Ήπειρο κλπ. Μαζικές δολοφονίες αμάχων, καταστροφές χωριών, κατάσχεση της σοδειάς.
   Ακόμα χειρότεροι ήταν οι Βούλγαροι. Τους δόθηκε από τους Γερμανούς η Ανατολική Μακεδονία και η Θράκη (εκτός από το μεγαλύτερο μέρος του Έβρου και το τμήμα Νιγρίτας Σερρών). Είναι η εποχή που δημιούργησαν τη Διοίκηση Άσπρης Θάλασσας, έφεραν χιλιάδες εποίκους από τη Βουλγαρία, κατάσχεσαν ζώα, χωράφια, σπίτια, εκκλησιές, σχολεία, έστειλαν χιλιάδες Έλληνες σε τάγματα εργασίας στη χώρα τους. Άλλαξαν τα ονόματα, έκαψαν τα παλιά αρχεία, έκλεψαν ιστορικά κειμήλια, επέβαλαν τη χρήση της βουλγαρικής γλώσσας στα σχολεία, στους ναούς, στη διοίκηση. Ήταν μια οργανωμένη προσπάθεια εκβουλγαρισμού του πληθυσμού. Μέσω της πείνας, της τρομοκράτησης, των ξυλοδαρμών, των δολοφονιών, των εμπρησμών, θέλησαν να κάμψουν το φρόνημα των Ελλήνων.
   Κι αυτή η «βεβαίωση» του Βασιλείου της Βουλγαρίας, τα λέει όλα. «Διοίκηση Άσπρης Θάλασσας, περιοχή Καβάλας, χωριό Μπαντέμ-τσιφλικ (Αμυγδαλεώνας)». Πήραν από τον πάππο μου όλα τα ζώα, του άλλαξαν το όνομα από Νικόλαο Πετρίδη σε «Νίκολα Πετρόβ», τον υποχρέωσαν να παραδίδει το 90% της σοδειάς απ΄ τα χωράφια και του άφησαν μόνο μια «οκτάχρονη άσπρη αγελάδα» για να ταΐσει τα παιδιά του. Καλά που κράτησε κρυφά μερικές κότες η καλομάνα μου η Ευδοκία, για τα ωβά των μωρών.
   Μέσα σε εικοσιπέντε χρόνια, ξανά-μανά τα ίδια. Πάλι να κινδυνεύουν να χάσουνε κι αυτήν την πατρίδα. Πάλι να θέλουν να τους αλλάξουνε όσα δεν άλλαξαν αιώνες ολόκληρους. Πείνα, ξύλο, καταπίεση. Και μετά η αντίδραση, το ποντιακό πείσμα, το αντάρτικο. Κι όταν έφτασε το τέλος του Άξονα, οι Βούλγαροι κατακτητές και δολοφόνοι, μέσα σε μία μέρα, από «φασίστες εχθροί» έγιναν «αντιφασίστες σύμμαχοι».
   Πόσο «μεγαλόκαρδοι» είμαστε τελικά; Πώς τα ξεχνάμε όλα αυτά;