Νικόπολις - Γαράσαρη - Sebinkarahisar - Susehri.

Σας κάνουν ..κλικ; Καλώς ήρθατε!

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Περί «νεοποντιακών»…

   Αρχικά η αντίδραση του Χρύσανθου σε παραγγελιά για «Καραλάζο». Στη συνέχεια η Σοφία Παπαδοπούλου, ο Λευτέρης Χαψιάδης και ο Γρηγόρης Τσαλγατίδης, μιλούν για τα «νεοποντιακά», το Χρύσανθο, το Γώγο Πετρίδη, το Στέλιο Καζαντζίδη, τον Κωστίκα Τσακαλίδη. Στο τέλος, η αντίδραση του Σπύρου Γαλετσίδη, όταν σε παρακάθι Νικοπολιτών, εμφανίζεται απρόσκλητος Τερλέτας και ζητάει παραγγελιά το «Ρασόπουλο».


Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Απόφαση διαζυγίου λόγω μοιχείας - Σουπάχ Νικοπόλεως 1900


  Ο ξενιτεμένος Παύλος Γ. από το Σουπάχ Νικοπόλεως, επιστρέφει μετά από τέσσερα χρόνια στο χωριό του. Πηγαίνει αμέσως στο σπίτι να συναντήσει τη γυναίκα του Σώνα, την οποία είχε αφήσει πίσω με ένα μικρό παιδί. Η έκπληξή του είναι τεράστια, όταν τη βρίσκει λεχώνα, με ένα νεογέννητο αγόρι στην αγκαλιά.
   Είναι τα αποτελέσματα της πολύχρονης απουσίας πολλών ανδρών από την περιοχή Νικοπόλεως. Το κύμα μετανάστευσης προς το Κουμπάν, την Κριμαία, τη Ρουμανία, την Κωνσταντινούπολη, την Αμερική κλπ, κορυφώθηκε την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα και την πρώτη του 20ου, Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μένουν πίσω μόνες πολλές γυναίκες με ανήλικα παιδιά. Και επειδή ως γνωστόν "ο ...διάολος έχει πολλά ποδάρια", η μοιχεία εξελίχθηκε σε πραγματική πληγή. 
   Μάλιστα ο Μητροπολίτης Πολύκαρπος έφτασε μέχρι του σημείου, σχεδόν να "απαγορεύσει" την προσέλευση ασυνόδευτων γυναικών στο "παζάρι", προκειμένου να αποφεύγονται παραστρατήματα και κακόβουλα σχόλια. Παρά ταύτα, τα παρατράγουδα ήταν συχνά και στις μικρές κοινωνίες των χωριών, αλλά και της πρωτεύουσας Νικόπολης, τα επεισόδια παρόμοιου τύπου ήταν συνεχή. 
   Η συνέχεια της συγκεκριμένης περίπτωσης, στα επίσημα πρακτικά του Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου της Ιεράς Μητροπόλεως Κολωνίας, με προεδρεύοντα το Μητροπολίτη Πολύκαρπο Ψωμιάδη (5 Νοεμβρίου 1900).



Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Διαμαρτυρία εργατών μεταλλείου στη Σάργερη Νικοπόλεως


   Άλλο ένα ντοκουμέντο παρουσιάζουμε σήμερα. Πρόκειται για την έγγραφη διαμαρτυρία εργαζομένων στο μεταλλείο του χωριού Σάργερη (ή Κεμίν Πελή), το οποίο βρίσκεται νότια του Σούσεχρη, στην ορεινή διάβαση προς Ζάρα και Σεβάστεια.
   Σύμφωνα με το έγγραφο, οι συγκεκριμένοι υπογράφοντες, εργάστηκαν στο μεταλλείο, αλλά από τις αρχές Ιουνίου μέχρι τις 20 Αυγούστου 1894, δεν πληρώθηκαν. Παρά τις συνεχείς διαμαρτυρίες τους, δε μπόρεσαν να πάρουν τα χρήματά τους και έτσι, με το συγκεκριμένο έγγραφο (με ημερομηνία 17 Δεκεμβρίου 1897), εξουσιοδοτούν τον ιερέα Κωνσταντίνο Παραστατίδη να προβεί σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες και να τους εκπροσωπήσει ενώπιον πάσης αρχής, μέχρι τη δικαίωσή τους.
   Δυστυχώς δε γνωρίζουμε την κατάληξη της υπόθεσης, αλλά το έγγραφο μας δίνει σημαντικές πληροφορίες μέσω των ονομάτων που αναφέρονται σ` αυτό.


Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Απομνημονεύματα Θεόδουλου Τσοχαταρίδη, εκ Καταχωρίου Νικοπόλεως



   Ένα πολύ ενδιαφέρον και συγκινητικό ντοκουμέντο μας εμπιστεύτηκε ο συμπατριώτης και αδελφικός φίλος Θεόδουλος Τσοχαταρίδης, Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Αμυγδαλεώνα Καβάλας. Πρόκειται για τα απομνημονεύματα του παππού του (του οποίου φέρει το όνομα).
   Στο μικρό αυτό σημειωματάριο, ο αείμνηστος Θεόδουλος Τσοχαταρίδης, μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες για τον τόπο γέννησής του, δηλαδή το Καταχώρι Νικοπόλεως. Γράφει για τις συνοικίες του χωριού, τις οικογένειες, τις εκκλησίες, την οικονομική και κοινωνική ζωή, τα σχολεία και τους μαθητές. Εξιστορεί επίσης την αναγκαστική εγκατάλειψη της προγονικής πατρίδας, την έλευση στην Ελλάδα και την εγκατάσταση στον Αμυγδαλεώνα.
   Αυτά είναι τα κομμάτια που επιλέξαμε να μοιραστούμε μαζί σας προς το παρόν. Τα υπόλοιπα αφορούν το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας (πολύτιμη παρακαταθήκη για τους απογόνους του), αλλά και γεγονότα που έζησε στη νέα πατρίδα (οι πρώτες δυσκολίες εγκατάστασης, το κίνημα του 1935, ο πόλεμος 1940-1941, η βουλγαρική κατοχή, ο εμφύλιος, η δικτατορία κλπ), μέρος των οποίων θα φροντίσουμε να παρουσιάσαμε σε επόμενη ευκαιρία.



   Σχεδόν στο σύνολο του κειμένου που ακολουθεί, διατηρούμε την αρχική ορθογραφία και σύνταξη. Ο Θεόδουλος Τσοχαταρίδης μας συγκινεί με την απλή και ανεπιτήδευτη γραφή του, καθώς και με την προσήλωσή του στο θεσμό της οικογένειας, στη θρησκεία και στην πατρίδα. Είναι μια ακόμη απόδειξη για το ακλόνητο σθένος των προγόνων μας. Αυτό το σθένος που τους επέτρεψε να διατηρήσουν γλώσσα, θρησκεία και εθνικό φρόνημα, στο πέρασμα τόσων αιώνων.
   Οι απόγονοί του πρέπει να είναι υπερήφανοι για το Θεόδουλο Τσοχαταρίδη. Ας εν` ελαφρύν το χώμα…